ŚWIADCZENIA 500 PLUS

Ustawa  o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci z 11 lutego 2016 roku wprowadziła  świadczenie wychowawcze.

Prawo do tego świadczenia przysługuje:

• obywatelom polskim,
• cudzoziemcom: do których stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;
  jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską dwustronnych umów międzynarodowych
  o zabezpieczeniu społecznym; przebywającym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego
  w związku z okolicznościami o których mowa w art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach, jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej; posiadający kartę pobytu
  z adnotacją „dostęp do rynku pracy”,  jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy.

​Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Świadczenie przysługuje osobom do dnia ukończenia przez dziecko 18. roku życia.

Świadczenie wychowawcze nie przysługuje, jeżeli:

• dziecko pozostaje w związku małżeńskim,
• dziecko zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie lub pieczy zastępczej,
• pełnoletnie dziecko ma ustalone prawo do  świadczenia wychowawczego na własne dziecko
• członkowi rodziny przysługuje za granicą na dziecko świadczenie o podobnym charakterze do świadczenia wychowawczego, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego stanowią inaczej.